Alleen eten obstakel voor alleen reizende vrouwen
De Noorse wetenschapper Bente Heimtun onderzocht hoe alleenstaande vrouwen tussen de 35 en 55 jaar de maaltijden tijdens de vakantie ervaren. Haar conclusie is “uit eten gaan tijdens een vakantie is niet altijd een zorgeloze ervaring, zeker niet als het gaat om single vrouwen van een gemiddelde leeftijd. Het geeft hen vaak negatieve emoties.” Uit eten gaan wordt zodanig geassocieerd met gezelligheid, praten, uitwisselen van gedachten, dat er al snel een gevoel van eenzaamheid ontstaat.
Daarnaast hebben de single reizigers last van - onbewust - territoriaal gedrag van groepen, die van nature hun plaats claimen in een restaurant, terwijl de single vrouw op het tweede plan komt. De bediening gaat vaak mee in dit “natuurlijke” verloop van zaken. De single vrouwen voelen zich daardoor onzeker.
Een van de respondenten vertelde over het bediend personeel: “Toen ik om een tafel vroeg, gaven ze me er een en kwamen even later terug om te vragen of er meer mensen kwamen. Ik had het gevoel dat ze het een beetje vreemd vonden toen ik “nee, ik ben alleen” zei. En toen begon ik er zelf ook over na te denken. Ik begon er een raar gevoel over te krijgen en ik keek rond en zag dat er alleen stellen en hele families waren of vrienden of zoiets. Ik begon me erg bewust te worden van mezelf. Dat ik daar in mijn eentje zat.”
Daar komt nog bij dat mensen de neiging hebben om de vrouwen alleen nauwkeurig gade te slaan, waardoor ze zich gemarginaliseerd en machteloos voelen. Ook belangstellende blikken van heren kunnen de vrouwen een gevoel van ongemak bezorgen. Dit gevoel wordt versterkt doordat je communicatie rond en binnen restaurants zich vooral richt op “plezier met de hele familie”, “plezier met de groep”. Een sprekend voorbeeld hiervan zijn “gezelligheidsgerechten” als fondue.
Gelukkig is het niet alleen maar negatief. Niet alle restaurants zijn slecht ingespeeld op singles en niet alle momenten van de dag zijn even vervelend. Het meest plezierig en zorgeloos eten de vrouwen tijdens lunchtijd in grotere steden. Ze hebben minder last van mannenblikken en krijgen nauwelijks te maken met territoriumdrang van gezinnen.
Onze eigen rondvraag leert dat vrouwen het ongemak van het alleen eten ondervangen door te kiezen voor een groepsreis, door het restaurant heel zorgvuldig te kiezen, door een boek mee te nemen of door van de lunch hun belangrijkste maaltijd te maken. De meest originele oplossing was van een vrouw die bij de bediening aangaf dat als de zaak vol was, zij wel bereid was om haar tafel te delen met iemand anders. Ze had er heel wat interessante gesprekken aan over gehouden.Wij zijn nieuwsgierig welke oplossingen jij kiest!